Η απίστευτη ιστορία ενός αγαθού γίγαντα ύψους 2,72 μέτρων ΦΩΤΟ

 

Ο Harold και η Addie Wadlow, από τη μικρή πόλη Alton στο Ιλλινόις, στα τέλη του 1918, έφεραν το πρώτο τους παιδί στον κόσμο και ήταν εξαιρετικά χαρούμενη αφού η Addie, κινδύνεψε αρκετά στη γέννα. Το παιδί γεννήθηκε 4 κιλά και ο πατέρας αποφάσισε να του δώσει το όνομα Robert.

 

Ο Ρόμπερτ δεν χωρούσε ούτε στο ασανσέρ

Ο Ρόμπερτ δεν χωρούσε ούτε στο ασανσέρ

 

Από τις πρώτες ημέρες οι δυο γονείς παρατήρησαν κάτι περίεργο, όχι στη συμπεριφορά του μωρού, αλλά στον τρόπο που αναπτύσσεται, στον τρόπο που μεγαλώνει. Μέσα στο πρώτο εξάμηνο της ζωής του, ο Robert, είχε ξεπεράσει τα 14 κιλά και το ύψος του, έφτανε το ύψος ενός 5χρονου αγοριού.

 

Ο Ρόμπερτ με τον πατέρα του δίπλα σε ένα αυτοκίνητο

Ο Ρόμπερτ με τον πατέρα του δίπλα σε ένα αυτοκίνητο

Οι γονείς ανησύχησαν και έσπευσαν στο Ιλλινόις για εξετάσεις. Εκεί οι γιατροί έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Τέτοια ανάπτυξη δεν είχαν ξαναδεί ποτέ. Τους είπαν ότι οργανικά το παιδί δεν έχει κάτι, το μυαλό του είναι μια χαρά, οπότε έμενε απλά να παρακολουθήσουν το πώς αναπτύσσεται.

 

Μπορούσε να καθίσει μόνο σε ειδικά διαμορφωμένες καρέκλες

Μπορούσε να καθίσει μόνο σε ειδικά διαμορφωμένες καρέκλες

Όταν ο μικρός έφτασε 5 χρονών, ήταν ήδη 1,68 και τα ρούχα που του έκαναν, ήταν ρούχα 17χρονων παιδιών. Οι γονείς πήγαν πάλι στο νοσοκομείο και ξεκίνησε αυτή τη φορά νέος κύκλος εξετάσεων, πιο εμπεριστατωμένος και πιο αναλυτικός. Οι γιατροί εντόπισαν ότι στον εγκέφαλο του Robert, η υπόφυση (ένα όργανο μικρότερο και από μπιζέλι που ελέγχει τη λειτουργία της ανάπτυξης,) παρήγαγε αυξητική ορμόνη σε μεγάλες ποσότητες και σε εξαιρετικά γοργούς ρυθμούς.

Σήμερα δυσλειτουργίες τέτοιου είδους, θεραπεύονται εύκολα είτε με εγχείρηση, είτε με τη χορήγηση κατάλληλων ορμονών. Τότε όμως, στα 1923, ήταν μια εξαιρετικά επικίνδυνη για τη ζωή, χειρουργική επέμβαση. Οι γονείς του αποφάσισαν να αφήσουν το παιδί τους να μεγαλώσει δίχως καμία παρέμβαση.

Ο Robert, μεγάλωνε ταχύτατα και στα 7 του χρόνια είχε ξεπεράσει στο ύψος τον πατέρα του, ενώ δυο χρόνια αργότερα, όταν ήταν 9, μπορούσε να τον κουβαλά στην πλάτη του. Ήταν ένας γίγαντας. Ένας μικρός σε ηλικία γίγαντας.

Στα 1927, όταν ο Robert, έμπαινε στα 10 του χρόνια, συνόδευσε τον πατέρα του, που κατέβηκε στο St Luis για κάποιες δουλειές. Εκεί τυχαία τον εντόπισαν κάτι δημοσιογράφοι που δεν πίστευαν στα μάτια τους, ότι ο γίγαντας που έβλεπαν ήταν ένα παιδάκι 10 χρονών. Είχε ύψος 1.90 και ζύγιζε 89 κιλά.

 

δεν χωρούσε ούτε σε αεροπλάνο

δεν χωρούσε ούτε σε αεροπλάνο

Όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις οι φωτογραφίες του Robert, έκαναν το γύρο των Ηνωμένων Πολιτειών και ο 10χρονος μικρούλης, ήταν το διασημότερο παιδί στις ΗΠΑ.

Έξη χρόνια αργότερα, στα 16 του δηλαδή, το ύψος του άγγιζε τα 2 μέτρα και 40 εκατοστά. Ο έφηβος Robert, ήταν ο πιο ψηλός άνθρωπος που ζούσε στις ΗΠΑ. Τότε ζύγιζε 164 κιλά. Και τότε άρχισαν τα ουσιαστικά προβλήματα.

Ο Ρόμπερτ δίπλα σε δυο γυναίκες

Ο Ρόμπερτ δίπλα σε δυο γυναίκες

Δεν ήταν που δεν έβρισκε ρούχα και παπούτσια στο νούμερο του, δεν ήταν που έπρεπε να κοιμηθεί σε κρεβάτι ειδικής παραγγελίας, δεν ήταν που δεν χωρούσε να μπει στα Μέσα μαζικής Μεταφοράς, στο τραμ, στο τρένο και τα λεωφορεία, δεν ήταν που συγκέντρωνε από όπου και να περνούσε τα βλέμματα πάνω του. Τα πραγματικά προβλήματα ήταν οργανικά. Η τερατώδης και ταχεία ανάπτυξη του, είχε επηρεάσει τους μύες και τα κόκαλα του.

Έπρεπε να γυμνάζεται εντατικά για να δυναμώσουν οι μύες του και να μπορούν να στηρίζουν τον βαρύ του σκελετό. Όμως ακόμη και έτσι τα κόκαλα δεν προσελάμβαναν το απαραίτητο ασβέστιο και ήταν εύθραυστα. Ο Robert τραυματιζόταν πολύ εύκολα και με το παραμικρό. Το περπάτημα είχε γίνει μια επίπονη και επικίνδυνη για εκείνον, διαδικασία.

Στα 18 του μπορούσε να περπατήσει μόνο με τη βοήθεια μπαστουνιού. Ο Robert, αν και παιδί αγροτών, διάβαζε πολύ και κατάφερε να περάσει στο πανεπιστήμιο. Ήταν στα 1934, όταν πρωτοπέρασε τις πύλες του πανεπιστημίου. Οι συμφοιτητές του είδαν έναν 18χρονο γίγαντα να περπατάει αργά και με μπαστούνι. Το ύψος του έφτανε τα 2,54 μέτρα.

 

το μοναδικό αντικείμενο που έχει απομείνει από τον Ρόμπερτ. Το παπούτσι του Νο 58

το μοναδικό αντικείμενο που έχει απομείνει από τον Ρόμπερτ. Το παπούτσι του Νο 58

Δεν άντεξε όμως για περισσότερο από ένα έτος. Δεν μπορούσε να μετακινείται στα κτίρια, δυσκολευόταν με τα τεράστια χέρια και δάχτυλα του να κρατάει σημειώσεις, και είχε κλειστεί στον εαυτό του. Στο δεύτερο έτος δεν εμφανίσθηκε.

Τελικά αποφάσισε να γίνει υποδηματοποιός. Μάλιστα τα τεράστια πόδια του ήταν από μόνα τους η καλύτερη διαφήμιση. Χρήματα δεν είχε και έτσι αναγκάστηκε να συμμετέχει σε περιοδείες καλεσμένος από διάφορες εταιρίες. Όλοι ήθελαν να δουν τον άνθρωπο γίγαντα.

Την χρονιά του πολέμου στην Ευρώπη, το 1940 ο Robert μαζί με τον πατέρα του βρέθηκαν στο Μίσιγκαν. Εκεί ο 22χρονος ένιωσε αδιαθεσία και εξάντληση. Δεν μπορούσε να κουνηθεί. Στο ξενοδοχείο ανέβασε πυρετό και λίγες ημέρες αργότερα πέθανε ενώ κοιμόταν.

Πριν πεθάνει είχε παρακαλέσει τον πατέρα του να μην αφήσει να γίνει το κορμί του αντικείμενο εκμετάλλευσης. Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε. Ο Πατέρας του απαγόρευσε στους γιατρούς να εξετάσουν το πτώμα του και κυρίως το μυοσκελετικό του σύστημα, ενώ μόλις τελείωσε η κηδεία του στην πόλη που γεννήθηκε, ο πατέρας του σκέπασε τον τάφο του παιδιού του με ενισχυμένο τσιμέντο.

Όταν επέστρεψαν σπίτι οι γονείς του, έκαψαν όλα τα προσωπικά του είδη. Τα ρούχα, τα παπούτσια, τα πάντα προκειμένου να μην γίνουν αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης. Όταν πέθανε ο Robert, είχε φτάσει σε ύψος 2,72 μέτρα.

 

Διάγραμμα με τους ψηλότερους ανθρώπους στη γη

Διάγραμμα με τους ψηλότερους ανθρώπους στη γη